Powiedz to kwiatem: uważaj na właściwe słowa

Kwiaty mówią: nie tylko swoim pięknem i zapachem, lecz także w głębszym, ukrytym sensie.
Kwiaty, każdy o odmiennym i ściśle określonym znaczeniu, były i nadal są środkiem komunikacji:
najważniejsze to umieć odczytać ten sekretny kod, także jego niuanse.

Sekretny język kwiatów: jak wyznawać miłość za czasów królowej
Wiktoria

Florografia, czyli język kwiatów, narodziła się i została skodyfikowana w XIX wieku, rozpowszechniając się przede wszystkim w wiktoriańskiej Anglii, ale także w pozostałych krajach Europy: czas i miejsce jej narodzin nie są przypadkowe.

LAnglia epoki wiktoriańskiej słynie z tego, że była „pruderyjna”: zakazane było okazywanie zbyt silnych emocji w miejscach publicznych, przebywanie sam na sam z osobą tej samej płci bez przyzwoitki i, rzecz jasna, wyznawanie komuś miłości.

Nie można było jednak uciszyć serc zakochanych: właśnie dlatego język kwiatów znalazł żyzny grunt w tym szczególnym okresie historycznym.
Przekazywanie własnych uczuć za pomocą kwiatów uważano za wystarczająco dyskretny, a zarazem wyrafinowany sposób, by otworzyć serce bez wypowiedzenia choćby jednego słowa.

Bukiety i pojedyncze kwiaty: tysiąc sekretnych słów

Aby przestrzegać konwenansów społecznych, nie tłumiąc przy tym własnych uczuć, najlepiej było „powiedzieć to kwiatem”, kierując się wskazówkami zawartymi w niektórych z najsłynniejszych ówczesnych podręczników florografii.

Tak jak „Język kwiatów” Charlotte de La Tour (pseudonim Louisa-Aimé Martina), który jako pierwszy w Europie skodyfikował język kwiatów, przywieziony ze Wschodu przez Lady Mary Montagu. I tak jak „The Language of Flowers” Kate Greenaway, wyróżniający się eleganckimi ilustracjami przedstawiającymi różne kwiaty w symboliczny sposób oraz znaczeniami, jakie tradycyjnie przypisywano im właśnie w epoce wiktoriańskiej. To dwa ważne teksty, które pozwalają odczytać głębokie znaczenie niewerbalnej komunikacji, jaką jest florigrafia, i przyczyniły się do podtrzymania tej tradycji w kolejnych stuleciach.

Język kwiatów: znaczenia dawne i współczesne

Florigrafia zmieniała się z biegiem czasu, ale są kwiaty, których znaczenie pozostaje niezmienne i które stały się prawdziwymi klasykami: tak jest w przypadku róży, która w czerwonej wersji dla wszystkich symbolizuje miłość i namiętność. Podobnie stokrotka, której śnieżnobiały kolor przywodzi na myśl niewinność szczerej miłości.
Niektóre kwiaty mają mniej oczywiste i bardziej złożone znaczenia: narcyz, często kojarzony z próżnością (jak w słynnym greckim micie), w florigrafii symbolizuje odrodzenie, ponieważ jest typowym kwiatem wiosennym.
Nie zapominajmy o mniej znanych, lecz pełnych znaczenia kwiatach, takich jak wilec, symbolizujący wierną miłość, oraz konwalia, która oznacza szczęście i powrót radości.

Język kwiatów nie jest już tajnym kodem, ale wciąż opowiada o uczuciach i
historie za pomocą bukietów, a także biżuterii przywodzącej na myśl kwiaty: na przykład pierścionki, które same w sobie są już symbolem
bliską więź, która nabiera jeszcze większego znaczenia, gdy zdobi ją kwiat, stając się
zwiastunami głębokiego znaczenia.