Zeg het met een bloem: pas op dat je de juiste woorden gebruikt

Bloemen spreken: niet alleen met hun schoonheid en geur, maar ook op een diepere en verborgen manier.
Bloemen, elk met een andere en zeer specifieke betekenis, zijn in het verleden en tot op de dag van vandaag een communicatiemiddel geweest:
het belangrijkste is om deze geheime code te kunnen ontcijferen, ook in al haar nuances.

De geheime taal van bloemen: hoe je je liefde verklaart in de tijd van koningin
Victoria

Florigrafie, oftewel de taal van bloemen, ontstond en werd gecodificeerd in de negentiende eeuw en verspreidde zich vooral in het victoriaanse Engeland, maar ook in de rest van Europa: de geboortedatum en -plaats zijn geen toeval.

Het Engeland van de victoriaanse periode staat bekend als een tijdperk van "bescheidenheid": het was verboden om in het openbaar te sterke emoties te tonen, alleen met iemand van hetzelfde geslacht te zijn zonder begeleiding en, uiteraard, je liefdesgevoelens te verklaren.

Maar het hart van de geliefden kon niet worden tot zwijgen gebracht: precies om die reden had de taal van bloemen een vruchtbare bodem gevonden in deze bijzondere historische periode.
Je gevoelens uiten via bloemen werd beschouwd als een voldoende discrete en evenzeer verfijnde manier om je hart te openen zonder ook maar één woord te hoeven zeggen.

Boeketten en losse bloemen: duizend geheime woorden

Om de sociale conventies te respecteren zonder je gevoelens te onderdrukken, was de beste oplossing dus om "het met een bloem te zeggen": door je te laten leiden door de aanwijzingen die te vinden waren in enkele van de bekendste florigrafie-handboeken uit die tijd.

Zoals "De taal van bloemen" van Charlotte de La Tour (pseudoniem van Louis-Aimé Martin), die in Europa als eerste de taal van bloemen codificeerde, zoals Lady Mary Montagu uit het Oosten rapporteerde. En zoals "The Language of Flowers" van Kate Greenaway, gekenmerkt door de aanwezigheid van elegante illustraties, met de symbolische weergaven van de verschillende bloemen, met de betekenis die er traditioneel aan werd toegekend in de victoriaanse tijd. Twee belangrijke teksten, die het mogelijk maken om de diepere betekenis van een non-verbale communicatie zoals die van florigrafie te ontcijferen en die hebben bijgedragen aan het levend houden van deze traditie in de eeuwen daarna.

De taal van bloemen: oude en moderne betekenissen

Florigrafie is in de loop der tijd geëvolueerd, maar er zijn bloemen die hun betekenis onveranderd hebben behouden en daardoor ware klassiekers zijn geworden: zoals de roos die, in de rode variant, voor iedereen liefde en passie vertegenwoordigt. Of de margriet, met zijn zuiver witte kleur die doet denken aan de onschuld van een oprechte liefde.
Andere bloemen hebben vervolgens betekenissen die minder direct en meer gestructureerd zijn: de narcis, die vaak wordt geassocieerd met ijdelheid (zoals in de beroemde Griekse mythe), is in de florigrafie de weergave van wedergeboorte, omdat het een typische bloem van de lente is.
Zonder de minder bekende maar betekenisvolle bloemen te vergeten, zoals de ipomee die trouwe liefde symboliseert en de lelietje-van-dalen, dat geluk en de terugkeer van het geluk vertegenwoordigt.

Tegenwoordig heeft de taal van bloemen haar karakter als geheime code verloren, maar ze vertelt nog steeds gevoelens en
verhalen via boeketten en ook sieraden die doen denken aan bloemen: zoals ringen, die op zichzelf al een symbool zijn van
een nauwe band, maar nog betekenisvoller worden wanneer ze met een bloem zijn versierd, waardoor ze
boodschappers worden van een diepe betekenis.